Boa tarde a todos, profesores, familias e compañeiros:
Alguén dixo unha vez que o
primeiro paso para chegar a un lugar é non quedarte onde estás. Isto é o que
aprendemos os alumnos de sexto ao longo destes anos, e tamén que a verdadeira
evolución non se basea na comodidade dunha liña recta, senón nas variables
imprevistas, nos erros de cálculo e na xestión de esas anomalías que hoxe
chamamos anécdotas. Ao finalizar hoxe esta etapa formativa, miramos atrás e
vemos que infantil e primaria non foron simples traxectos de memorización e
cadernos; foron un ecosistema de alta intensidade, unha constelación de
excursións fantásticas, risas descontroladas, mochilas ao límite e infinitas
charlas. Por pura lóxica emocional, o aburrimento quedou fóra do mínimo común
múltiplo, pero hoxe o tempo pásanos factura e obríganos a madurar.
Miren para nós por un instante.
Cientificamente é fascinante observar como aqueles nenos que entraron en
infantil chorando, aferrados ás pernas dos seus pais como se fosen un áncora de
salvación, hoxe teñen a audacia de mirar ao futuro sen medo. Nese proceso de
metamorfose cambiamos os dentes de leite, o tamaño do calzado e a plasticidade
do noso cerebro, pero hai algo que permaneceu inalterable: a nosa capacidade
para xerar un caos absolutamente marabilloso.
Se analizamos os nosos feitos
xeográficos a través da experiencia vivida, o noso historial de expedicións de
campo é digno de calquera manual de supervivencia. Como esquecer aquela
aventura de ulidos na granxa escola? Alí foi onde moitos de nós descubrimos que
a análise olfactiva e o sector bovino teñen un impacto moito máis potente na
propia pel do que a teoría explicaba nos libros de ciencias naturais.
Ou a nosa viaxe á Illa de Ons,
unha auténtica simulación de resistencia onde a busca do tesouro activou os
nosos niveis de adrenalina ata converter o que debía ser unha andaina escolar
nunha misión de rescate extrema. En Apípolis o estudo sobre os insectos foi
drástico: descubrimos na práctica que a velocidade de fuxida cando unha abella
te persegue non altera o resultado da ecuación; correr non serve absolutamente
de nada, pero a aerodinámica dos nosos berros nese momento foi impecable.
Visitando os museos da Coruña
intentamos proxectar un perfil académico elevado, finxindo ser investigadores
rigorosos ante os científicos, mentres o noso sistema dixestivo enviaba alertas
vermellas ao cerebro preguntando con urxencia a que hora exacta tocaba abrir o
bocadillo. No Parlamento de Galicia comprobamos con asombro que a oratoria
intensiva e falar sen interrupción é unha función laboral adulta moi cotizada.
E ao visitar a casa de Rosalía de Castro, a nosa sensibilidade filolóxica
conectou de cheo coa alma e a raíz da nosa cultura, aínda que mentres
escoitabamos os versos, o noso subconsciente procesaba se aínda quedaban
patacas fritas ou gominolas escondidas no fondo da mochila.
Pero o verdadeiro catalizador do
noso sistema afectivo foi Cantabria. Esa viaxe quedará codificada nos nosos
circuítos neuronais para o resto das nosas vidas. Alí desafiamos as leis da
termodinámica. Ninguén esquecerá o choque térmico de aquel río con auga
conxelada: bastaba meter un pé durante tres segundos para que o sistema
nervioso central colapsase, provocando respostas acústicas que ríete ti do Polo
Norte. En Cabárceno o reto foi tecnolóxico e óptico: un inventario de fotos
onde os animais mostraban unha resistencia sistemática a mirar fixamente á
lente da cámara, saíndo todos de costas ou en movemento. Despois nos adentramos
na xeoloxía profunda en Altamira e El Soplao, intentando manter a formación
para non perdernos na penumbra e descubrindo que o mundo subterráneo é
precioso, pero esixe unha resistencia ao frío que non entraba nos nosos plans.
E, por suposto, a calor extrema en La Magdalena, onde experimentamos un proceso
de fusión térmica, derreténdonos pouco a pouco baixo o sol mentres a nosa única
esperanza de supervivencia era chegar por fin á finca do Mazo.
Porén, o experimento definitivo
de cohesión social ocorreu no interior das cabanas. Alí quedou demostrado que o
umbral do sono en sexto de primaria é inversamente proporcional á hora pactada
co profesorado. Nese laboratorio nocturno, entre risas de alta frecuencia,
intentabamos afogar coas almofadas, é broma, contabamos historias de terror
falsas mentres que feixes de luz de lanternas cruzaban o teito como
comunicacións clandestinas mentres os profesores patrullaban os corredores en
misións de vixilancia extrema, logramos sobrevivir. Aínda que, sendo honestos,
sospeitamos que o corpo docente sufriu un desgaste biolóxico tan severo que
necesitará varios meses de rexeneración celular e illamento absoluto para
recuperarse de nós.
Hoxe chegamos ao punto de
inflexión. E ao mirar aos nosos titores e mestres, o corazón dános unha volta.
Queremos manifestar a nosa máis
profunda gratitude a todo o profesorado e PAS.
En primeiro lugar ás profesoras
de Infantil, Ana, Marta e Bea, grazas por ensinarnos a escribir e ler entre
choros de nostalxia polos pais ausentes na aula e voces contando como foi o fin
de semana.
Tamén a Carolina, Lara, Chus e
Amparo, por axudarnos co paso de Infantil a Primaria con paciencia e
constancia, explicándonos as tarefas e respondendo cincuenta veces que si que
había cálculo.
É o turno de Tere e Miriam,
grazas por apoiarnos nos nosos primeiros exames, por infundirnos ánimos cando a
nosa nota de matemáticas non era a esperada.
Como non, grazas ás profes
Susana, Tamara e Marta, por ensinarnos con afán ás vosas materias. En inglés
por explicar que é cada palabra ou como se pronuncia, en música, por axudarnos
a descifrar ás notas no pentagrama ou por facer diversos xogos para aprender as
notas musicais; e en educación física e en plástica, por ensinarnos atletismo,
resistencia, bádminton… ou a reflectir o que pensamos nun folio en branco.
Por último, grazas a Carolina por
axudarnos neste último tramo cara á ESO. Grazas por responder vinte veces á
mesma pregunta de: “Isto entra para o exame?”, e por non perder a calma cando,
xusto no momento de evacuación cara ao autobús nas excursións, un alumno
desaparecía misteriosamente no espazo-tempo porque vira unha tenda de recordos.
Grazas a todos os profesores que
deixades en nós unha pegada intelectual e humana que ningunha avaliación poderá
medir xamais.
Agora xa postos cos
agradecementos, grazas a todo o resto do persoal, as cociñeiras, por alegrarnos
o día cos vosos tallarines; ás secretarias, por axudarnos cando perdíamos unha
chaqueta; e a Miguel, por recoller todos os balóns atascados no patio cuberto.
Grazas
E que dicir de vós, as nosas
familias. Grazas polos madrugóns cronometrados, polas mochilas preparadas a contra
reloxo nas que metiades a comida e case a nosa vida enteira, polas
autorizacións asinadas con urxencia a un minuto de saír de casa, e por
xestionar os nosos picos de ansiedade e nervios antes de cada proba académica.
Sodes a nosa infraestrutura emocional. Se hoxe estamos aquí arriba, listos para
voar máis alto, é porque vós sostivestes a nosa base desde o chan en cada
momento.
Hoxe asinamos a acta de clausura
desta etapa. Unha parte de nós séntese pequena ante a inmensidade do instituto
que nos agarda, cos seus novos retos, cambios de aula e rotación de profesores.
As bochechas dóennos de tanto rir recordando o pasado, pero os ollos bríllannos
polas bágoas de saber que este ecosistema tan perfecto que construímos aquí xa
non se vai repetir do mesmo xeito. Por moito que as nosas coordenadas
xeográficas cambien, aínda que o vindeiro ano esteamos en clases separadas, en
diferentes institutos ou incluso noutras cidades, o noso código de
identificación común é imborrable. Levamos connosco un disco duro cheo de
amizades inquebrantables e un arquivo de experiencias que xamais caducará.
Dentro duns anos, cando o destino
nos volva cruzar nunha rúa ou nunha cafetería, mirarémonos aos ollos e bastará
unha soa pregunta para reactivar de forma automática a mesma resposta emocional
que hoxe nos inunda e nos fai chorar de nostalxia: “Lémbraste da busca do
tesouro?” “Lémbraste do frío da auga de Cantabria?” “Lémbraste daquelas noites
clandestinas nas cabanas?” E nese mesmo instante, volveremos rir exactamente
igual que hoxe. Porque o que vivimos nesta aula, neste colexio, con estes
profesores e con estes compañeiros, non foi un simple período de
escolarización. Foi o noso primeiro gran viaxe. E, cientificamente, por pura
lóxica do corazón, vai ser absolutamente imposible de esquecer.
Moitas grazas por todo de parte
de todos os alumnos e alumnas de sexto.
